KRÓTKO O QUIDDITCHU

Historia Quidditcha

Naszą wiedzę o początkach Quidditcha zawdzięczamy czarownicy Gertie Keddle, żyjącej w XI stuleciu na skraju moczarów. Ona jako pierwsza zaczęła opowiadać i zapisywać w swoim pamiętniku rzeczy jakie widziała zza głazu umieszczonego tuż obok miejscowego bagna... To w XI stuleciu po raz pierwszy czarodzieje zaczęli latać na miotlach i przerzucać do siebie piłkę ówcześnie nazywają kaflem, i starając się wybić ją w drzewa po obu stronach bagna... Gra rozwijała się w nastepnych latach na duża skalę i nazywano ją "kwidditchem", lecz wciąż brakowalo małej piłki, o którą toczy sią cała gra. Wtedy właśnie wymyślono żeby polować na znikacze, dziś są gatunkiem chronionym, lecz kiedyś, dokładnie w XII wieku, ten kto go złapał dostawał powszechną sławę. Drogi rozwój quidditcha i łowów na znikacze zbiegły się w 1269 roku,na jeden z meczów została przyniesiona klatka ze znikaczem, i oznajmiono, że ten, kto złapie ptaszka w trakcie gry, otrzyma sto pięćdziesiąt galeonów. Wkrótce podczas każdej gry zaczęto wypuszczać z klatek złote znikacze i utarło się, że jeden gracz w każdej drużynie, zwany łowcą, miał za zadaie wyłącznie schwytanie ptaszka. Wynalezienie złotego znicza przypisuje się czarodziejowi Bowmanowi Wrightowi z Doliny Godrika. Podczas gdy wszystkie drużyny w całym kraju próbowały znaleźć innego ptaka, który by zastąpił znikacza, Wright, wytrawny zaklinacz metali, postawił sobie zadanie stworzenie piłki naśla - dującej zachowanie i cechy znikacza. Wynalezienie złotego znicza zakończyło proces, który rozpoczął się trzysta lat wcześniej, na moczarach Queerditch. Narodziła się gra czarodziejów, którą dzisiaj znamy jako quidditch.   Gracze i Piłki Piłki: Złoty Znicz - Jest rozmiarów orzecha włoskiego. Jest tak zaczarowany, aby jak najdłużej unikać złapania. Za znicz dostaje się 150 punktów co zwykle przesądza o wyniku meczu (choć podczas meczu Bułgaria - Irlandia było inaczej). Tłuczki - Sporządzane są z żelaza. Mają dziesięć cali średnicy. Tłuczki są tak zaczarowane, by nieustannie ścigały wszystkich graczy. Jeśli nie wpłynie się na ich lot, atakują najbliższego gracza. Każda drużyna ma po dwóch pałkarzy którzy za zadanie mają odbicie tłuczka w kierunku drużyny przeciwnej. Kafel - Ma dwanaście cali średnicy i jest piłką bezszwową. Po raz pierwszy nadano mu barwę czerwoną zimą 1711 roku. Pewna czarownica wpadła na pomysł zaczarowania kafla, by spadał na ziemię powoli, jakby przez wodę, co pozwalało ścigającym chwytać go w powietrzu. Gracze: Obrońca - Zadaniem Obrońcy jest strzec swoich koszy bramkowych, choć mogą je opuszczać, by onieśmielić atakujących ścigających lub zmusić ich do odwrotu. Pałkarze - Ich zadaniem jest strzeżenie pozostałych członków swojej drużyny przed tłuczkami. Pałkarz musi odznaczać się dużą siłą fizyczną, by skutecznie odbijać tłuczki, powinien również mieć znakomite wyczucie równowagi, jako że czasami musi oderwać obie dłonie od miotły, by silnie odbić tłuczek pałką trzymaną oburącz. Ścigający - Ścigający podają sobie kafla w locie i zdobywają dziesięć punktów dla swojej drużyny za każde przerzucenie go przez jedną z obręczy bramek przeciwnika. Na pole bramkowe przeciwnika może wlecieć tylko ten ścigający, który trzyma kafla. Jeśli w chwili strzału na polu bramkowym znajdzie się więcej niż jeden ścigający, gol nie może być uznany. Szukający - Szukającymi są zwykle najlżejsi i najszybsi zawodnicy. Muszą mieć bystre oko i znakomicie trzymać się na miotle, by móc złapać znicz jedną lub obiema rękami. Ponieważ schwytanie znicza często przesądza o zwycięstwie, szukający odgrywa bardzo ważną rolę w meczu, jest więc najczęstszym celem brutalnych ataków zawodników drużyny przeciwnika. Granie na pozycji szukającego to powód do szczególnej dumy, jako że tradycyjnie bywają nimi zawodnicy najlepiej latający na miotle.   Historia Mioteł Dlaczego miotły? Według popularnej ksiązki napisanej przez pana Whisp'a pt: "QUIDDITCH - PRZEZ WIEKI", miotła to rzecz nie rzucająca się w oczy, łatwa do ukrycia, niedroga i łatwa do przeniesienia a przede wszystkim nie trzeba nic wyjaśniać mugolom. Pierwsze modele Źródła historyczne donoszą, iż mioteł używano w Europie już w 962 roku. W owych czasach według niemieckiego iluminowanego manuskryptu, latanie nie było przyjemnością, jak opisał to Guthrie Lochrin, czarodzieje skarżyli się na drzazgi i hemorojdy wywołane lataniem. Wygląd Średniowieczna miotła była gruba, jej rączka była sękata z nie polakierowanego jesionu, pęk leszczynowych witek przywiązany był topornie do jednego końca — co sprawiło iż całość nie była ani wygodna, ani aerodynamiczna. Taką miotłę wyposażono w najprostsze magiczne właściwości: mogła latać tylko do przodu, i to z jednakową szybkością, wznosić się, opadać i zatrzymywać. A od kiedy miotły stały się bardziej wygodne, zaczęto na nich latać nie tylko z chęci szybkiego przeniesienia się z punktu A do punktu B, ale i dla samej przyjemności latania.   Zwody Zwody: Dubel - Obaj pałkarze uderzają w tłuczek jednoczenie, co znacznie wzmacnia siłę odbicia. Głowa jastrzębia - Ścigający tworzą formację w kształcie grotu strzały i szarżują razem na bramki, wzbudzając popłoch wród przeciwników, którzy najczęciej pierzchają przed nimi na boki. Kleszcze Parkina - Dwaj ścigający zbliżają się do ścigającego przeciwników z dwóch stron, podczas gdy trzeci szarżuje na niego z przodu. Manewr Porskowej - Ścigający leci z kaflem do góry, by w ten sposób ciągnąć obrońcę i cigających przeciwników na siebie. Następnie podaje kafla ścigającemu, który znajduje się pod nim. Wtedy ścigający jest sam na sam ze słupkami przeciwników. Podwójna Ósemka - Manewr obrońcy stosowany najczęciej przy obronie rzutu karnego. Śmiga on z zawrotną prędkocią wokół wszystkich trzech pętli bramek, by zablokować kafla. Przerzutka - Ścigający rzuca kafla do partnera ponad swoim ramieniem. Zagranie trudne, bo wymaga dużej precyzji. Rozgwiazda - Obrońca zwisa z trzymanej poziomo miotły, trzymając się jedną ręką i zagiętą stopą, wyciągając jak najdalej drugą rękę i stopę. Transylwanka - Zagranie polega na pozorowanym uderzeniu przeciwnika w nos. Zagranie uważane jest za przepisowe dopóki pięść nie dotknie twarzy przeciwnika. Woollongong Shimmy - Manewr polegający na zygzakowatym locie w celu rozproszenia ścigających przeciwnika. Zwis Leniwca - Chroniąc się przed uderzeniem tłuczka, zawodnik zwisa z miotły głową w dół, trzymając się jej rękami i stopami. Zwód Wrońskiego - Szukający nurkuje z zawrotną szybkocią ku ziemi, udając, że w dole zobaczył znicza, ale w ostatniej chwili hamuje podrywa się w górę. Celem manewru jest skłonienie szukającego przeciwników do naśladownictwa w nadziei, że nie zdąży wyhamować i rozbije się o ziemię.

Rodzaje Mioteł

Rodzaje mioteł: Spadająca Gwiazda - bardzo wolna i stara miotła. Na takiej latał Ron. Zmiatacz nr 5 - bardzo słaba miotła, trochę lepsza od Spadającej Gwiazdy. Na takich latali bliźniacy Weasley. Zmiatacz nr 7 - słaba miotła, na takiej latał Harry podczas pierwszej nauki latania z panią Hooch. Meteor - średnia miotła, na takiej latał Harry, gdy nie miał nimbusa. Kometa 260 - miotła Cho Chang. Srebrna Strzała - miotła przypominająca w wyglądzie błyskawicę. Na takiej uczyła się latać pani Hooch. Nimbus 2000 - dobra miotła. Taką posiadał Harry w I i II części. Nimbus 2001 - jedna z najlepszych na świecie. Malfoy kupił takie dla Ślizgonów. Błyskawica - najlepsza miotła na świecie. Lata z zawrotną prędkocią 150 mil/h. Harry dostał ją od Syriusza Black'a. Błękitna Butla - rodzinna miotła wyposażona w auto alarm.

Drużyny Quidditcha

Drużyny Quidditcha w Hogwarcie: DRUŻYNA GRYFFONÓW - reprezentuje Gryffindor w rozgrywkach Quidditcha w Hogwarcie. Kolor szat: Bordowy Skład drużyny z pierwszych czterech lat nauki Harry'ego w Hogwarcie: - Oliver Wood (kapitan, obrońca) - Angelina Johnson (ścigająca) - Alicja Spinnet (ścigająca) - Katie Bell (ścigająca) - Fred Weasley (Pałkarz) - George Weasley (pałkarz) - Harry Potter (szukający) DRUŻYNA KRUKONÓW - reprezentuje Ravenclaw w rozgrywkach Quidditcha w Hogwarcie. Kolor szat: Żółty Wiadomy skład: -Roger Davies (kapitan) -Cho Chang (szukająca) DRUŻYNA PUCHONÓW - reprezentuje Hufflepuff w rozgrywkach Quidditcha w Hogwarcie. Kolor szat: Niebieski Wiadomy skład: - Cedrik Diggory (kapitan, szukający) DRUŻYNA ŚLIZGONÓW - reprezentuje Slytherin w rozgrywkach Quidditcha w Hogwarcie. Kolor szat: Zielony Skład drużyny z czwartej części "Harry'ego Pottera". - Marcus Flint (kapitan, ścigający) - Montague (ścigający) - Warrington (ścigający) - Derrick i Bole (pałkarze) - Draco Malfoy (szukający) - Bletchey (obrońca) Na piątym roku pałkarzami byli Crabbe i Goyle.   Błyskawica - najszybsza miotła Błyskawica - jest to najszybsza i najlepsza magiczna miotła, jaką kiedykolwiek wyprodukowano. Tę oto miotłę, wyprodukowano dzięki nowoczesnym osiągnięciom techniki czarodziejskiej. Magiczna miotła jest dobrze wyposażona. Posiada super dynamiczną, jesionową rączkę pokrytą twardym, lśniącym lakierem. Błyskawica jest czuła nawet na najlżejsze drgnięcia dosiadającego ją czarodzieja, a także ma czujniki specjalnego zaklęcia hamującego, nie poddającego się przeciw zaklęciom, które pozwala na bezpieczny lot po przestworzach, a także dynamiczną grę w quidditchu. Każdy egzemplarz Błyskawicy posiada swój numer rejestracyjny. Magiczna miotła osiąga bardzo duże prędkości. Chociaż postęp w technice robi wielkie kroki, to uważam, że Błyskawica jest najlepiej udoskonaloną miotłą i nawet gdyby wyprodukowano nowe miotły, to żądna nie będzie przewyższać Błyskawicy, tak jak ona przewyższa dotychczasowo wyprodukowane miotły. HERMI-anka (uczeń Hogwatu)   Zasady Quidditcha W drużynie jest: - jeden obrońca - dwóch pałkarzy - trzech ścigających - jeden szukający Nie ma zasad wysokości, lecz są granice, po których przekroczeniu trzeba oddać kafel. Są rzuty wolne. Ścigający leci pod bramkę przeciwnika i wykonuje rzut. Nie można trzymać ani szarpać żadnego z graczy(ani sędziego). Nie ma zmian nawet po kontuzji. Drużyna gra wtedy bez kontuzjowanego gracza. Gra kończy się gdy szukający złapie znicz.   Drużyny quidditcha z całego świata WIELKA BRYTANIA I IRLANDIA - Armaty z Chudley -- kolory: pomarańczowy, logo: kula armatnia i litery AC, hasło: "Zwyciężymy", potem "Trzymajmy kciuki i nie traćmy nadziei" - Chluba Portree -- k: ciemna purpura, l: złota gwiazda -Harpie z Holyhead -- k: ciemna zieleń, l: złoty pazur - Jastrzębie z Falmouth -- k: ciemnoszary oraz biały, l: głowa jastrzębia, h: "Wygramy, a jak nie, to przynajmniej rozwalimy kilka łbów" - Katapulty z Kaerphilly -- k: jasna zieleń, szkarłat - Nietoperze z Ballycastle -- k: czarny, l: nietoperz - Osy z Winbourne -- k: żółty i czarny, l: osa - Pustyłki z Kenmare -- k: szmzragd, l: żółte litery P i K - Sroki z Montrose -- k: czarny, biały, l: sroka - Strzały z Appeleby -- k: jasny niebieski, l: srebrna strzała - Tajfuny z TutShill -- k: błękit, l: podwójna granatowa litera T - Wędrowcy z Wightown -- k: krwistoczerwony, l: srebrny topór - Zjednoczeni z Puddlemere -- k: granat, l: dwa skrzyżowane łodyżki sitowia EUROPA - Sępy z Vracy - Pogromcy kafla z Quiberon (FRANCJA) - Sokoły z Heidelbergu (NIEMCY) - Bombardierzy z Bigonville (LUKSEMBURG) - Armada z Bragi (PORTUGALIA) - Gobliny z Grodziska (POLSKA) AUSTRALIA I NOWA ZELANDIA - Papugi z Moutohory - Pioruny z Thunderally - Wojownicy z Woollongong AFRYKA - Buławy z Patonga (UGANDA) - Zaklinacze z Czamba - Pogromcy olbrzymów z Gimbi - Słoneczne Dziryty z Sumbawanga AMERYKA PółNOCNA - Meteoryty z Moose Jaw - Młoty z Haileybury - Niezrównani ze Stonewall - Gwiazdy ze Sweetwater - Zięby z Fitchburga AMERYKA POłUDNIOWA - Brzytwodzioby z Tarapoto AZJA - Toyohashi Tengu Drużyny Quidditcha Armaty z Chudley Wielu uważa, że Armaty z Chudley mają już najlepsze dni poza sobą, ale ich zagorzali kibice wciąż wierzą w odrodzenie swojej ulubionej drużyny. Armaty zdobyty mistrzostwo Ligi dwadzieścia jeden razy, ale od 1892 roku grają słabo i nie docierają do finału. Noszą pomarańczowe szaty z pędzącą kulą armatnią na piersi i literami AC na plecach. W 1972 roku zmieniono hasło klubu, które do tej pory brzmiało: "Zwyciężymy". Obecnie brzmi ono: "Trzymajmy kciuki i nie traćmy nadziei". Chluba Portree Drużyna pochodzi z wyspy Skye, gdzie założono ją w 1292 roku. "Chluby", jak ich nazywają kibice, noszą ciemnopurpurowe szaty ze złotą gwiazdą na piersi. Ich najsłynniejsza szukająca, Catriona McCormack, była kapitanem drużyny podczas dwóch zwycięskich meczów o mistrzostwo ligi w latach sześćdziesiątych XX wieku, a w reprezentacji Szkocji wystąpiła trzydzieści sześć razy. Jej córka Meaghan gra obecnie na pozycji obrońcy. (Jej syn Kirley gra na gitarze prowadzącej w znanym zespole Fatalne Jędze). Harpie z Holyhead Harpie to bardzo stary klub walijski (założony w 1203 roku), jako jedyny w świecie przyjmujący wyłącznie czarownice. Harpie mają ciemnozielone szaty ze złotym pazurem na piersi. Rozegrany przez nie w 1953 roku zwycięski mecz z Sokołami z Heidelbergu uważany jest za jeden z najlepszych meczów quidditcha w historii. Trwał siedem dni i zakończył się efektownym schwytaniem znicza przez szukającą Harpii, Glynnis Griffiths. Po meczu kapitan Sokołów, Rudolf Brand, zsiadł z miotły i natychmiast poprosił o rękę kapitana Harpii, Gwendolinę Morgan, której wyczyny na Zmiataczu Piątce wprawiły go w zachwyt. Jastrzębie z Falmouth Jastrzębie noszą szaty w kolorach ciemnoszarym i białym z głową jastrzębia na piersi. Znani są z bardzo ostrej gry, a reputację tę wzmocnili szczególnie ich słynni pałkarze, Kevin i Karl Broadmoorowie, którzy grali w drużynie w latach 1958 r12; 1969 i którzy aż czternaście razy byli zawieszani przez Departament Czarodziejskich Gier i Sportów za wyjątkowo brutalną grę. Hasło klubu: r0;Wygramy, a jak nie, to przynajmniej rozwalimy kilka łbów". Katapulty z Caerphilly Walijski klub Katapult powstał w 1402 roku. Zawodnicy noszą szaty w pionowe jasnozielone i szkarłatne pasy. Katapulty osiemnaście razy zdobyły mistrzostwo Ligi, a w 1956 roku, w finałowym meczu mistrzostw Europy, pokonały norweskie Kanie z Karasjok. Po tragicznej śmierci ich najsłynniejszego zawodnika, Llewellyna, zwanego Groźnym, który został pożarty przez chimerę podczas wakacji w Mykonos w Grecji, społeczność czarownic i czarodziejów w Walii ogłosiła dzień żałoby narodowej. Obecnie po zakończeniu sezonu rozgrywek ligowych najodważniejszy zawodnik roku otrzymuje pamiątkowy Medal Llewellyna Groźnego. Nietoperze z Ballycastle Najznakomitsza drużyna irlandzka, która już dwadzieścia siedem razy zdobyła mistrzostwo Ligi Quidditcha, co daje jej drugie miejsce w statystyce ligi. Członkowie drużyny noszą czarne szaty ze szkarłatnym nietoperzem na piersi. Ich słynna maskotka, Gacek Stodolak, znana jest również z reklamy piwa kremowego, w której wyznaje: r0;Mam bzika na punkcie kremowego piwka!" Osy z Wimbourne Osy mają szaty w poziome, żółto-czarne pasy z wizerunkiem osy na piersi. Założona w 1312 drużyna była osiemnaście razy mistrzem ligi i dwukrotnie grała w półfinałach mistrzostw Europy. Uważa się, że ich nazwa ma związek z pewnym brzydkim incydentem, który miał miejsce w połowie XVII wieku podczas meczu ze Strzałami z Appleby. Pałkarz z Wimbourne, przelatując obok drzewa na skraju boiska, dostrzegł zwisające z gałęzi gniazdo os i wybił je w stronę szukającego Strzał, który został tak pożądlony, że musiał zrezygnować z dalszej gry. Kibice Os (znani jako r0;Żądlaki") tradycyjnie bzyczą głośno na trybunach, aby wytrącić z równowagi ścigających przeciwników, kiedy ci strzelają karnego. Pustułki 2 Kenmare Ta irlandzka drużyna została założona w 1291 roku i znana jest do dziś na całym świecie z niesamowitych wyczynów swoich maskotek, leprokonusów, a także z dopingu swoich kibiców, którzy wspaniale grają na harfach. Pustułki mają szmaragdowe szaty z odwróconymi do siebie grzbietami żółtymi literami P i K na piersi. Darren O'Hare, obrońca Pustułek w latach 1947 - 1960, był trzykrotnie kapitanem reprezentacji Irlandii. Przypisuje się mu wprowadzenie agresywnej formacji ścigających, znanej jako "głowa jastrzębia". Sroki z Montrose Sroki są najskuteczniejszą drużyną w historii ligi brytyjsko-irlandzkiej, której mistrzostwo zdobyły aż trzydzieści dwa razy. Dwukrotnie zostały mistrzami Europy, więc trudno się dziwić, że mają swoich fanów na całym świecie. Spośród ich wielu znakomitych zawodników warto wymienić szukającą Eunice Murray (zmarła w 1942 roku), która wsławiła się żądaniem szybszego znicza, r0;ponieważ ten zbyt łatwo złapać", i Hamisha MacFarlana (kapitan drużyny w latach 1957 - 1968). Sroki mają czarno-białe szaty z wyobrażeniami srok na piersi i na plecach. Strzały z Appleby Ta pochodząca z północnej Anglii drużyna powstała w 1612 roku. Nosi jasnoniebieskie szaty z wyszytą na nich srebrną strzałą. Kibice Strzał są zgodni co do tego, że największym sukcesem drużyny było pokonanie w 1932 roku Sępów z Vracy, ówczesnych mistrzów Europy. Mecz trwał szesnaście dni w fatalnych warunkach, bo w deszczu i gęstej mgle. Dawny zwyczaj kibiców Strzał, polegający na wypuszczaniu z różdżek w powietrze strzał za każdym razem, gdy ich ścigający zdobyli gola, został zakazany przez Departament Czarodziejskich Gier i Sportów w 1894 roku, kiedy jedna z owych strzał przebiła nos sędziego Nugenta Pottsa. Istnieje tradycyjna ostra rywalizacja między Strzałami a Osami z Wimbourne. Tajfuny z Tutshill Tajfuny mają błękitne szaty z podwójnym granatowym T na piersi i plecach. Drużyna została założona w 1520 roku, a swój najświetniejszy okres przeżywała na początku XX wieku, kiedy dowodzona przez swojego kapitana, szukającego Rodryka Plumptona, pięć razy z rzędu zdobyła mistrzostwo ligi. Jest to rekord wśród drużyn brytyjskich i irlandzkich. Rodryk Plumpton grał dwadzieścia dwa razy w reprezentacji Anglii jako szukający. Należy do niego rekord w szybkości schwytania znicza: uczynił to w trzy i pół sekundy po gwizdku rozpoczynającym mecz (w 1921 roku, przeciw Katapultom z Caerphilly). Wędrowcy z Wigtown Ten klub z kresów angielsko-szkockich został założony w 1422 roku przez siedmioro latorośli pewnego czarodzieja-rzeźnika, Waltera Parkina. Czterech braci i trzy siostry utworzyli wspaniale zgraną drużynę, która rzadko przegrywała mecze. Złośliwi twierdzą, że do owych zwycięstw przyczyniał się ich ojciec, obserwujący mecz z różdżką w jednej ręce, a toporem rzeźnickim w drugiej. W ciągu następnych stuleci w drużynie Wędrowców często spotyka się potomków Parkinów, a na pamiątkę swojego pochodzenia członkowie drużyny noszą krwistoczerwone szaty ze srebrnym toporem na piersi. Zjednoczeni z Puddlemere Ta założona w 1163 roku drużyna jest najstarszą w całej lidze. Ma na swym koncie dwadzieścia dwa tytuły mistrzów ligi i dwa mistrzów Europy. Po rozegranym w 1995 r. meczu towarzyskim Zjednoczonych z Puddlemere z Goblinami z Grodziska polscy kibice zaczęli śpiewać ten hymn, dopingując swoich zawodników. Na użytek mugoli podaję pierwszą zwrotkę: Odbijajcie tłuczki, chłopcy, migiem podajcie kafla. Dla was rozbić nosów siedem, to jak dla nas schrupać wafla. My chcemy goola! Gooola! Drużyna z Puddlemere nosi granatowe szaty z emblematem klubu: dwoma skrzyżowanymi złotymi łodyżkami sitowia.

Menu

Archiwum

Linki

Info